خصوصی | مرجعِ موسیقیِ سنتی و اصیلِ ایرانی

بیداد همایون – اجرای خصوصی محمدرضا لطفی

بیداد همایون

 

این کار رو خیلی دوست داشتم، کاش بیشتر بود.
اجرای خصوصی به سال ۱۳۵۸ در منزل جناب کمالیان

سپاس فراوان از بهنود عزیز بابت طراحی کاور

دانلود

 

منبع


 

از درخت شاخه در آفاق ابر، برگ های ترد باران ریخته!
بوی لطف بیشه زاران بهشت،  با هوای صبحدم آمیخته!
نرم و چابک، روح آب، می کند پرواز همراه نسیم.
نغمه پردازان باران می زنند، گرم و شیرین هر زمان چنگی به سیم!
سیم هر ساز از ثریا تا زمین. خیزد از هر پرده آوازی حزین.
هر که با آواز این ساز آشنا، می کند در جویبار جان شنا!
دلربای آب شاد و شرمناک
عشق بازی می کند با جان خاک!
خاکِ خشکِ تشنه دریا پرست
زیر بازی های باران مستِ مست!
این رَوَد از هوش و آن آید به هوش،
شاخه دست افشان و ریشه باده نوش،
می شکافد دانه، می بالد درخت،
می درخشد غنچه همچون روی بخت!
باغ ها  سرشار از لبخندشان،دشت ها سرسبز از پیوندشان،
چشمه و باغ و چمن فرزندشان!
با تب تنهایی  جانکاه خویش،
زیر باران می سپارم راه خویش.
شرمسار از مهربانی های او،
می روم همراه باران کو به کو.
چیست این باران که دلخواه من است؟
زیر چتر او روانم روشن است.
چشم دل وا می کنم
قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم:
در فضا، همچو من در چاه تنهایی رها،
می زند در موج حیرت دست و پا، خود نمی داند که می افتد کجا!
در زمین
همزبانانی ظریف و نازنین،
می دهند از مهربانی جا به هم،
تا بپیوندند چون دریا به هم!
قطره ها چشم انتظاران هم اند،
چون به هم پیوست جان ها،  بی غم اند.
هر حبابی، دیده ای در جستجوست،
چون رسد هر قطره گوید: ــ ” دوست! دوست …”
می کنند از عشق هم قالب تهی
ای خوشا با مهرورزان همرهی!
با تب تنهایی جانکاه خویش،
زیر باران می سپارم راه خویش.
سیل غم در سینه غوغا می کند،
قطرهء دل میل دریا می کند،
قطرهء تنها کجا، دریا کجا،
دور ماندم از رفیقان تا کجا!
همدلی کو؟ تا شوم همراه او،
سر نهم هر جا که خاطرخواه او!
شاید از این تیرگی ها بگذریم.
ره بسوی روشنایی ها بریم.
می روم شاید کسی پیدا شود،
بی تو کی این قطره ی دل , دریا شود؟

فریدون مشیری

12 دیدگاه برای «بیداد همایون – اجرای خصوصی محمدرضا لطفی»

  • ۹ مهر ۱۳۹۳ در t ۱:۲۲ ب.ظ
    Permalink

    روحت شاد استاد ؛
    نزديك به 5 ماه از درگذشت استاد لطفي گذشت. روحش شاد
    خدا رحمتش كند
    ساز جادويي داشت استاد لطفي.

    پاسخ دادن
  • ۹ مهر ۱۳۹۳ در t ۶:۰۵ ب.ظ
    Permalink

    در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
    شب‌نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
    روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست
    بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

    یاد و خاطره استاد زنده یاد «محمد رضا لطفی » گرامی باد

    پاسخ دادن
  • ۹ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۰:۴۵ ب.ظ
    Permalink

    salam dosti dar chand post gabli consert bayat zand az ostad lotfi gozashte bod vali nemishe danlod kard mishe on karo garar bedid mamnon

    پاسخ دادن
    • ۱۰ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۲:۲۲ ق.ظ
      Permalink

      در دسته‌ی استاد لطفی بگردین پیداش میکنین

      پاسخ دادن
  • ۱۰ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۱:۰۶ ق.ظ
    Permalink

    با احترام به تمامی صاحب نظران
    لطفی بزرگترین تارنواز در دوران معاصر هست
    قیاس بنظرم درست نیست کلا
    خیلی ها مرحوم جلیل شهناز رو بزرگترین تارنواز میدونن
    اما به عقیده من هیچ کی در دروان معاصر مثل لطفی نمیتونست با ساز با آدم حرف بزنه
    من تو یکی از محافل خصوصی که جمع خانوادگی بود و رفته بودیم
    (مرحوم لطفی دوست پدرم بودن)
    مرحوم لطفی شروع کرد به تار زدن
    همه انگار هیپنوتیزم شده بودن.بعد از تموم شدن تارنوازی ایشون.همه مات و مبهوت مونده بودن.و دقیقا یادمه تا پنج دقیقه کلا همه بهم نگاه میکردن.اجرای خصوصی اینکار رو تو نوارام هرچی چرخیدم پیدا نکردم.واقعا استاد لطفی در نواختن تار سرآمد تمامی دوران ها بودن.بدون تعصب و بدون اغراق عرض میکنم.شما یک قطعه که با تار ساخته شده در تمامی موسیقی ایران زمین سراغ دارید که بتونه جا پای ایران ای سرای امید بزاره؟
    شما بهرکی بدی گوش کنه بغض گلوشو میگیره
    اینو عرض کردم چون استاد لطفی احساس کردم مورد بی مهری و بی لطفی عده ای قرار گرفته.جلیل شهناز هم تارنواز بزرگی بود.اما لطفی واقعا یه لطف دیگه ای داشت سازش

    پاسخ دادن
    • ۱۱ مهر ۱۳۹۳ در t ۲:۲۲ ب.ظ
      Permalink

      خصوصیت لطفی هنر متعهد هست خصوصا در برهه انقلاب
      ولی نمیشه شیوه هنر برای هنر رو هم زیر سوال برد
      بلاخره آثار هر هنرمند بازتاب روح هنرمند و دغدغه‌های اون هست.
      هر کدام از این اساتید یک جلوه‌ای از هنر رو نشون دادند. حالا شیوه کاری استاد لطفی مطابق با برداشتهاشون و فضای زندگیشون بوده و ایضا استاد جلیل شهناز هم همینطور
      همین مختصات باعث میشه شنونده‌ای که اشتراکات عقیده بیشتری با استاد لطفی داره ارتباط عمیقی با اونها برقرار کنه حالا شما ببین کسی که عاشق ساز استاد شهناز هست نوع نگاهش و حتی شیوه زندگیش چقدر با شما متفاوت هست
      به شخصه عاشق و دیوانه استاد لطفی هستم اما این تمایل نباید سبب مقایسه بشه دوست عزیز

      پاسخ دادن
  • ۱۰ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۰:۵۰ ب.ظ
    Permalink

    به آشنا…

    با سلام
    در مورد جايگاه لطفي كه شكي نيست
    ولي اظهارات شما كاملا سليقه اي و شخصيه

    پاسخ دادن
  • ۱۱ مهر ۱۳۹۳ در t ۱:۰۸ ق.ظ
    Permalink

    من خودم هم از عاشقان لطفی هستم…ولی بع نظر من هم این نظرات کاملا سلیقه ایه..من هرچی بیشتر گذشت و بیشتر به موسیقی ایرانی و دستگاها و گوشه ها اشنا شدم و کارهای بسیار متنوعی از لطفی و شهناز و بقیه شنیدم تازه فهمیدم که شهناز کجاست… به نظر من (البته نظر من سلیقه منه) هیچ کس و هیچ کس حتی نزدیک هم نتوانسته بشه به جایگاه و توانایی هایی که جلیل شهناز در تار داشت ..

    پاسخ دادن
    • ۱۱ مهر ۱۳۹۳ در t ۲:۱۵ ب.ظ
      Permalink

      البته دوست عزیز بنظر من مقایسه اساتید از پایه کار اشتباهی هست
      هر دو استاد نابغه و مبدع بودند
      منتها استاد لطفی و استاد شجریان موسیقی دستگاهی رو از خلوت اساتید و جمع‌های خصوصی آوردند بین مردم
      موسیقی رو از حالت ارکسترال رادیویی در آوردند و به اصالت خودش نزدیک کردند
      اجراهای متناسب با روح زمان کردند اجراهای جوان‌پسند انجام دادند
      شعرهای معاصر استفاده کردند چاووش رو ایجاد کردند
      اونهم تو دوره‌ای که موسیقی غیرجدی و پاپ با شدت و حدت از تمام تریبون‌ها پخش میشد و موسیقی اصیل کم‌کم میرفت که فراموش بشه. و با همه اینها صدای ساز جلیل شهناز و بداهه‌های خاص اون استاد و ضربی‌ها زیباش رو چه کسی میتونه انکار کنه
      پس اصلا لازم نیست بگیم کی برتر و یا بهتر هست بلکه از آثار فاخر همه این اساتید لذت ببریم و مقایسه‌شون نکنیم

      پاسخ دادن
  • ۱۲ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۲:۴۴ ق.ظ
    Permalink

    من هم موافق ام با حسین عزیز، مقایسه در مورد این دو نفر درست نیست، اون هم اینایی که خیلی خیلی خاص هستن!
    ساز هر کدام شون ویژگی های خودش رو داره. هر کدام در ویژگی های خودشون یگانه هستن. اصلاً مقایسه شون درست نیست، چون در ویژگی های متفاوتی بی نظیر هستن

    جالبه در مورد لطفی سایه میگه همیشه احترام هنرمندان بزرگتر از خودش رو داشت

    یه اجرایی هست که من بصورت ملودی تبلیغ آثار موسیقی دستگاهی سالها پیش شنیده بودم و خیال میکردم از جلیل شهناز هست، اما در واقع از لطفی بوده که به شیوه ی شهناز ساز زده! فکر کنم قسمت اول این اجرا ست
    http://khosousi.com///%D9%85%D8%AC%D9%84%D8%B3-%D8%AC%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D9%84%D8%B7%D9%81%DB%8C/

    که البته این توانایی هم از تسلط لطفی و به قول شجریان “دست و پنجه و نهاد پژوهشگر” لطفی هست!

    پاسخ دادن
  • ۱۵ مهر ۱۳۹۳ در t ۱۲:۰۸ ق.ظ
    Permalink

    سلام خدمت تمام دوستان
    عزیزان هرکدوم از این اساتید رسالتی بر عهده داشتند، وگرنه اینجور نیست که استاد لطفی نتونه مانند استاد شهناز ساز بزنه یا بلعکس، خیر ایشون پاسدار ردیف و اصالتها بودند و در اون راستا فعالیت می کردند، استاد شهناز نیز سبک و سیاق خاص خود را داشتند، از تمام دوستانی که اینجا نظر گذاشتند خواهش می کنم به فایلی که در زیر لینک دانلودش رو میگذارم گوش بدید تا متوجه بشید این قیاس ها از اساس بیمورده و خود اون اساتید متوجه تفاوتها هستند.
    فایل مربوط میشه به برنامه شناخت موسیقی استاد لطفی
    http://www.2shared.com/audio/ne7YELZw/shenakhte_music_16.html

    پاسخ دادن

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

این سایت هیچ مسئولیتی در مورد آثاری که از سایت‌های دیگر جمع‌آوری کرده و در انتهای آن‌ها لینک منبع را درج کرده، ندارد!

فایلی از خصوصی برمی‌دارید منبعش رو هم ذکر کنید، شارژ میشیم برای ادامه‌ی کار | ©خصوصی ۱۳۹۸ - ۱۳۸۷

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien