پیر من و مراد من درد من و دوای من
فاش بگفتم این سخن شمس من و خدای من
ز تو بحق رسیده‌ام حق حقم خدای من
شمس من و خدای من
کعبه من کنشت من دوزخ من بهشت من
شمس من و خدای من

 

*******

*******

 

در مذهب عاشقان قراری دگر است
این باده ناب مرا خماری دگر است
هر علم که در مدرسه حاصل کردم
کاری دگرست و عشق کاری دگرست

 

*******

شمس و قمرم آمد سمع و بصرم آمد
مستی سرم آمد نور نظرم آمد

*******

به جهان خُرَّم از آنم که جهان خُرَّم از اوست
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
نَه فلک راست مُسَلَّم نَه مَلَک را حاصل
آنچه در سِرِّ سُویدایِ بنی‌آدم از اوست

*******

بارها روی از پریشانی به دیوار آورم
گر غم دل با کسی گویم به از دیوار نیست
قادری بر هر چه می‌خواهی بجز آزار من
زان که گر شمشیر بر فرقم نهی آزار نیست

*******

آن دلبر من آمد بر من
زنده شد از او بام و در من
گفتم تو مهی امشب تو مرو
ای فتنه من شور و شر من
گفتا بروم کاری است مهم
در شهر مرا جان و سر من
گفتم به خدا گر تو بروی
امشب نزید این پیکر من
آخر تو شبی رحمی نکنی
بر رنگ و رخ همچون زر من
رحمی نکند چشم خوش تو
بر نوحه و این چشم تر من
گفتا چه کنم چون ریخت قضا
خون همه را در ساغر من